حرف‌های رستم جهانگشا

چراغ های نوربالا

شب را

فراری دادند.

 کودکان شب 

در خمیازه ها جا ماندند

و شکلات

با رقیب عشقی اش:

عسل

به دوئل برخواست.

رستم جهانگشا-تالش

                                                       پیشنهادی از رستم جهانگشا

قبلن در « شعر ما» یا «شعر در آستارا و هشتپر تفاوتها و علل» گفتم شعر شاعران تالشی به علت وجود لهجه هایِ زیادِ زبان تالشی قابل خواندن برای بسیاری نیست. اگر هم کسی قادر به خواندن باشد نمی تواند از شعر لذت کافی راببرد. بر خلاف نظر خیلی ها که مردم دیگر به شعر اهمیت نمی دهند بنده اعتقاد دارم این طور نیست. شعرخوب به قلبهای انسانها هنوز که هنوز است نفوذ می کند؛ در سینه ها ، کتاب ها و... باقی می ماند.

شعر تالش از دیرباز در بین مردم رایج بوده است و این مردمان کوچه و بازار بوده اند که شعرها را می خوانده اند.قوم ما آن قدر متمدن بوده که زنانشان هنگام کار شعر و ترانه دسته جمعی می خواندند. در عروسی ها زنان هم صدا با هم «هیور هیور» سر می دادند.و اینها زمانی بوده که زن اجازه حرف زدن در بسیاری از جاها را نداشته است.

حجب و حیای ما هیچ گاه به ما اجازه نداده در برابر تمدن اظهار نظر کنیم. تمدن را در خیابان ها و کو چه ها و ماشین ها کسی توزیع نمی کند. تمدن در چروکهای پیچ خورده بزرگان قوم ما موج می زند . بدون اینکه ادعایی داشته باشند.

اکنون از تمام شاعران تالشی از تمام کسانی که دستی در موسیقی تالشی دارند، تقاضا  دارم ؛بیایند و شعر خوانی کنند و آن را به صورت نوار کاست و سی دی به بازار عرضه دارند.

این کار را عزیزان گیلک زبان به نحو خوبی انجام دادند و بسیار هم نتیجه داد .شعرهای «شیون فومنی» با آن گیلکی غنی اش هنوز که هنوز است دست به دست می چرخد و تاثیربسیار قوی  داشته است.

با هزینه های زیاد این کار چه کنیم:

 بازار ادعا داغ است. همه خود را دوست دار فرهنگ تالش نشان می دهند؛ برای توسعه فرهنگ تالش خلوارها برنامه دارند ؛خب یک آگهی می دهیم و این ادعا ها را سبک سنگین می کنیم؛ ببینیم چند نفر راست می گویند و حاضرند برای چنین کار مهمی هزینه نمایند.

از آمدن حاجی ها از مکه یکی دو هفته ای می گذرد. اگر 10 حاجی خرج نهار و شام فامیل هارا به این کار اختصاص می دادند مشکل مالی کار حل می شد.

و دیگر ظهیری هنرمند به در و همسایه برای پول قرض گرفتن و انتشار آلبوم مراجعه نمی کرد.هنرمند فقط باید هنرش را اعتلا بخشد و چنین کارهایی متعلق به خیل عظیم مدیرانی است که در باب فرهنگ انجام وظیفه می کنند و اگر ظهیری این کار را می کند نشانی از عاشق بودن اوست. نشان آن است که باید به او بیشتر بها داد.تا باز هم بهتر و غنی تر بخواند.

رستم جهانگشا-تالش

(با کمال تاسف حرفی مرا به عکس العمل واداشت. تصمیم گرفته بودم در خلوت خودم بنویسم و با هیچ شخص خاصی کاری نداشته باشم؛ اما نشد.شخصی که خودش را با نام «تالش» معرفی کرده بود؛ در واکنش به مطلب من با عنوان «کشف خانه فساد در هشتپر» پیغامی فرستاد و گفت: دیگر از این حرف ها نزنم؛ و این نوشتار پاسخی بر سخن آن شخص می باشد. شاید اشتباه می کنم  وباید به رویه ام ادامه می دادم ؛ بگذریم)

بشارت بر به کوی می فروشان    که حافظ توبه از زهد و ریا کرد

پنجره وبلاگ من متعلق به من است. هیچ کس حق ندارد در مورد آرایش پرده هایش، رنگ چو بها وابعادش ،برای من تعیین تکلیف نماید.

من با این پنجره به باغچه مان نگاه می کنم.با درختهاو خاک آن حرف می زنم.و کاری ندارم به خانه همسایه ای که محوطه اش بسی دورتر از خانه من است.

هم چنان که از نام وبلاگ من می توان فهمید کاری با هیچ شخصی ندارم.نمی خواهم فلان کس را هجو کنم یا فلان سخن را نقد نمایم. بنده از نقد هیچ سررشته ای ندارم.چنان که از ادبیات و هنر نیز ،هم چنین.این ها حرفهای من است.که دوست  دارم بنویسم. و دوست تر می دارم کسی آن ها را بخواند.مطالب وبلاگ من درباره تالش است.تالشی که دوستش دارم.

«کافکا» عمری نوشت و سرانجام وصیت کرد؛ نوشته هایش را بسوزانند.نزدیک ترین دوست او وصیت اورا عملی نکرد . شاید همین وصیت «کافکا» ارزشمندتر از تمام نوشته های او بود.  او که آنقدر جرأت داشت تا نوشته هایی را که عمرش را به پای آن گذاشته بود به آتش بسپارد.

من این جرأت را همیشه ستوده ام  و در برابر او خودم را هیچ می دانم.وصیت او را مبنای ایمان داشتن به حرف هایی که زده می دانم.

«مصطفی عقاد» بزرگترین کارگردان جهان اسلام بود. مصطفی عقاد کسی بود که هالیوود را مجبور کرد به او امکاناتِ ساختِ فیلم، آنهم در باره اسلام که آن روزها و حتی این روزها برای غرب تابو محسوب می شد؛ بدهند. فیلم «الرساله» که در ایران با نام «محمد رسول ا...» بارها و بارها پخش گردید، شاهکار بدون انکار اوست. «مصطفی عقاد» «موریس ژارِ» فرانسوی را متقاعد کرد برای فیلم موسیقی متن بسازد. «آنتونی کوئین» را متقاعد کرد در فیلم ایفای نقش نماید و نتیجه کار شاهکاری شد که اسلام را و بزرگترین پیامبر را به عنوان چهره ای محبوب در دنیا شناساند.با او چه کردند یک اسلام گرای افراطی در هتل محل اقامتش در اردن بمب کار گذاشت و او و دخترش را کشت. حالا قیاس کنید کاری که «عقاد» در معرفی اسلام به دنیا انجام داد، با کاری که افراط گرایان طالبانی انجام می دهند. کدام موثر است؟ کدام بهتر نتیجه داده است؟

«عقاد» حرفهایش را زد و «شیر صحرا» یا همان «عمرمختار» را ساخت و دلایل جنگ جویی مردم مسلمان لیبی و مظلومیت آن ها را به ظریف ترین شکل ممکن با استفاده از هنری والا به دنیا نشان داد. فیلمی که تحسین دوست و دشمن را در پی داشت.

زبان تهدید آسان ترین نوع برخورد می باشد. نمی دانم کیستی که از نام «تالش» می خواهی چنین به دفاع برخیزی؟ و رستم را تهدید می کنی که: ننویس .چیزهایی که وجود دارند را ننویس. تالش را خوب معرفی کن.

چه بگویم از تالش، بگویم تالش زیبا ست؟ عکس های گو ناگون تالش را در وبلاگم بگذارم و بگویم که ما خوشبخت هستیم و هیچ خبری نیست؟ این نوع نمایش آیا بهترین شیوه تبلیغ می باشد؟ آیا می دانی خانه های زیبایی که در این عکس ها و چوپانهای خوشبخت تری که در دامان مه مشغول نی زدن خلسه وار هستند، چه زندگی ای دارند؟ آیا می دانی فرزندان آنها برای کار به هشتپر می آیند و معتاد می شوند؟ آیا از شمار پیردختران تالش خبر داری؟ آیا از حرف های رکیکی که در خیابانها بر زبان جوانان و نوجوانان جاریست خبر داری؟ خبر داری در همین تالش ما چند نفر بر اثر فقر خود فروشی می کنند؟ اینها را نمی دانم دیده ای یا نه؟ من نمی توانم ببینم و چشم هایم را ببندم و بگویم که هیچ اتفاقی نیفتاده . همه تالشی ها در حال نی زدن و شادی کردن هستند؛ همه جا را سرسبزی و زیبایی پوشانده است. آن چوپان بدبخت را می شناسی که خانه اش را به غریبه ای فروخته است و برای پسرش ماشین خریده و پسرش تصادف کرده و زندگیشان تباه شده است؛ آنها را می شناسی یا نه؟ یا شناختت از تالش به چند صفحه وب و چند عکس بر می گردد؟ من آن ها را می شناسم. من با آنها زندگی کرده ام و تالش تر از هر تالشی هستم.هیچ کس نمی تواند مرا محکوم کند که بر علیه تالش مطلب می نویسم. تالش وطن اول و آخر من است.

من تالش را وجب به وجب گشته ام، با زنان و مردانش صحبت ها کرده ام و دردهایشان در سینه ام به بغض بدل شده و فریادی که به سکوت نشسته است. چه می گویی تو پسر!

حافظ را محکوم به بی دینی  می کنیم.

ناصر خسرو را به شهر راه نمی دهیم.

بلایی بر سر ابن سینا -بزرگترین پزشک دوران خویش  -می آوریم که تا هزار سال ،دیگر کسی جرات نمی کند راه او را طی کند، مبادا به بی دینی محکوم گردد.

فردوسی را به غمی مبتلا می سازیم که چاره اش فقط مرگ بود.

تو چه می دانی؟  سرها را به زیر بگیریم و بگوییم هیچ خبری نیست. در تالش خانه فساد نیست.در تالش مواد مخدر فروش نیست.در تالش....

مسیحیان مسیح را به نقد کشیدند.«مارتین اسکورسیزی» «آخرین وسوسه مسیح» را ساخت مسیح را به چالش کشیدند و سرانجام کسی که سربلند بیرون آمد مسیح بود.نقاشان بیشترین نقاشی را از چهره مسیح  کشیدند. ما چه کردیم؟ کتابخانه پنگوئن را به آتش کشیدیم که چرا به پیامبر ما توهین کرده است.و افسوس ها که آتش زننده این کتابخانه فردی تحصیل کرده بود .بیا و کتابی بنویس و حرفهای او را پاسخ ده.بیا و دلیل و استدلال بیاور که تو دروغ می گویی. حرفهایت کذب است.ما این کارها را نکردیم، چون تنبل هستیم. چون دنبال راحت ترین راه حل ها هستیم.در صورتی که منطق اسلام منطق زور نیست.پیامبر با آن عظمتش با امت خویش مشورت می کرده است.پسر جان! رستم را تهدید نکن!

اگر حرفی برای گفتن داری، اگر فکر می کنی من اشتباه کرده ام، مطلبی بنویس و نظرات خودت را بازگو کن. زبان تهدید شایسته شخصی که داعیه دفاع از تالش را دارد، نیست.

1-از تمام کسانی که این مطلب را می خوانند خواهش می کنم نظر خویش را برایم ارسال دارند.بگویند آیا نتیجه گیری کسی که برای مطلب من با عنوان «کشف خانه فساد در هشتپر» پیغام فرستاده  و تهدید کرده، دیگر از این مطالب ننویسم درست بوده یا نه؟ از این شخص هم می خواهم به حرف های من در فرصت مناسب پاسخی دهد.

2-من به هیچ عنوان قصد توهین به کسانی که با شور و عشقی بی پایان عکسهای تالش را در وبلا گها می گذارند؛ برای تالش شعرها می گویند، ندارم.و به نوبه خودم از تمامی آنها صمیمانه سپاسگزاری می کنم. 

 رستم جهانگشا-تالش

حواشی مدرنیته

مقدمه: یک عده شناخته شده که هویتشان معلوم است (احتمالن عناصر نفوذی می باشند)، همواره ساز مخالف می زنند و نغمه‌ی "من می‌دانم ما شکست می‌خوریم" سر می‌دهند؛ هر حرکتی که می‌شود جنبه‌های منفی آن را در نظر می‌گیرند و خلاصه همواره منفی بافی می‌کنند. از جمله مواردی که این افراد معلوم‌الحال به آن گلایه داشته و سال‌ها آن را در بوق و کرنا دمیده‌اند، مسئله مهم عدم استفاده بهینه از استعداد‌ها و امکانات بومی منطقه بود.

ابتکاری جدید: بنده ثابت می‌کنم که ما از امکانات و استعداد‌های منطقه به نحو احسن استفاده می‌کنیم و با این کار می‌خواهم مشت محکمی به دهان یاوه گویان بزنم.

برنج رکن اصلی اقتصاد منطقه است؛ شک نکنید. به تبع آن کارخانه‌های برنج کوبی که از تکنولوژی روز دنیا استفاده می کنند، در تالش فراوان یافت می‌شود. این کارخانه ها چون از تکنولوژی روز دنیا استفاده می کنند؛ بالطبع شب‌ها بلا استفاده می‌باشند و سالیان سال شب‌ها از امکانات این کارخانه‌ها استفاده نمی‌شد با ابتکار چند تن از همشهریان همیشه در صحنه این نقیصه هم رفع شد.

خانه فساد نقطه کور ذهن استاد:  هر بار روزنامه می‌خواندم با جمله‌هایی مثل: کشف خانه فساد در شیراز، فعالیت هم‌زمان چند خانه فساد در تهران، متلاشی شدن یک خانه فساد در تبریز و... مواجه می‌شدم. همواره این نقطه کور در ذهنم بود که اصولن خانه فساد چیست؟ آیا شکل خاصی دارد؟ آیا مصالح آن فاسد شده‌اند؟ آیا به خانه‌هایی با قدمت بالای 100 سال خانه فساد می‌گویند؟ آیا خانه فساد همان بارهای غربی‌هاست، که اینجا فرهنگستان نامش را عوض کرده؟

 ولی به خودم می گفتم اگر بار باشد که می‌شود فروشگاه فساد. آیا خانه فساد همان جنده‌خانه‌های سابق است؟ ولی باز می گفتم جنده‌خانه که متلاشی نمی‌شود.

این مسئله آشفتگی ذهنی زیادی برایم به همراه داشت و نمی توانستم پاسخ مناسبی برای آن بیابم. از این‌که همه شهر‌ها خانه فساد داشتند و هشتپر خودمان عقب مانده بود، ناراحت می‌شدم. به خودم می گفتم شاید رطوبت بالای منطقه که خانه های قدیمی را از بین می برد باعث شده ما خانه فساد نداشته باشیم و افسوس می‌خوردم.

گذشت ایام پرده‌ها را کنار می زند: روزها گذشت تا این‌که چند هفته پیش که بنده در سفرِ تحقیقاتیِ تهران بودم؛ خبر کشف یک خانه فساد در هشتپر چون بمب سروصدا کرد. این جانب بدون تلف کردن ثانیه‌ای با کرایه یک ماشینِ دربست به ترمینال غرب آمده و با خرید یک فروند بلیط 3500 تومانی ولوو با شتاب هر چه بیشتر به طرف هشتپر تاختم. 4 صبح رسیدم  و بدون معطلی شروع به پرس و جو کردم. چای فروش‌های وسط بازار راهنمایی‌ام کردند. گفتند در منطقه فلان است . خوشحال شدم که خانه فساد در شهر قدیمی کرگانرود می‌باشد و از آن خانه های عتیقه و باستانی است. موتوری کرایه کرده به آن‌جا رفتم. اهالی کله سحر با شنیدن اسم خانه فساد متعجب می شدند. تا این‌که پسری پریشان مو که به احتمال قوی اهل جراید و مطالعه بود با نشان دادن یک کارخانه برنج کوبی مر از سردرگمی رهانید. بله، کارخانه برنج کوبی همان خانه فساد بود. کمی ناراحت شدم چون خانه قدیمی‌ای در کار نبود.

بعد که موضوع روشن شد بسی خوشحال‌تر شدم. که با ابتکار جوانان و میان‌سالان از امکانات بومی حداکثر استفاده شده است. به همت این عزیزان این کارخانه که به علت استفاده از تکنولوژی روز شبها بلا استفاده بود به خانه فساد تبدیل شده بود. و این یعنی استفاده بهینه از استعدادهای بومی.

استاد تقاضا می کند: بنده از تمام هم وطنان عزیز تقاضا دارم با خرید امتیاز این کشف بزرگ از مزایای بیشمار آن استفاده نمایند. مثلن کاشان که کارخانه‌های فرش آن از تکنولوژی روز استفاده می کنند شب‌ها به خانه فساد تبدیل شوند و ...

استاد ابوالفضل بیهقی ثانی

(این مقاله مربوط به آذر 84 می‌باشد، و نرخ بلیط هم مربوط به آن دوره است)

سه خرما

و دو هسته

یک استکان

و دو نعلبکی

یک خودکار آبی

یک سطل آشغال

یک شب

یک شب بی انتها

رستم جهانگشا-تالش

چهار خبر و چهار تحلیل از برف تالش:

خبر اول : شهرداری هشتپربی نظیر عمل کرد. ماشینهای سنگین و پرسنل شهرداری با اقداماتی شبانه روزی، پخش شن و نمک در خیابان ها از یخ زدگی آن ها جلوگیری کردند.شب ها در خانه ها نفت پخش کردند. ایجاد حادثه برای شهروندان فکر کنم به صفر رسید این عملکرد در استان نمونه بود.همگی خسته نباشند.شهردار دمت گرم.

خبر دوم : در دو روز بیشتر از 300 تفنگ بادی فقط در یک مغازه به فروش رسید.

خبر سوم : آدم برفیها از شکل سنتی خود خارج شدند. دایناسور، عروس ، لاک پشت و... را می توانستی در جای جای شهر ببینی. 

خبر چهارم :قیمت بخاری برقی و هیزمی به چندین برابر نرخ معمول رسید. صف های کیلومتری برای بنزین تشکیل شد.

تحلیل خبر اول :

سرنوشت تالش سرنوشتی غم بار محسوب می گردد. ترانه ها و تصنیف های به جا مانده از گذشته حکایت از غم و اندوه دارد. گذشتگان ما در کانون بحران و حادثه بوده اند.و فرازو نشیب های زیادی دارد، تاریخ این قوم مغموم.تاریخ تالش به تاریخ ایران گره خورده است. ایرانی که تاریخش پر است از جنگ، خونریزی ،حمله، تاراج، چپاول ،عصیان. تنها قوم ایرانی نیستیم ؛خودم خوب می دانم.اما تالشها غروری دارند که سر خم کردن در برابر زور را تاب نمی آورند. این خصلت نیکو برایمان گران تمام شده است. همانطور که برای کشورمان.

بسیاری نظریه ها تالش را قومی دانسته اند که همواره خصلت مستقل بودن خود را در طول تاریخ حفظ کرده و زیر بار خراج نرفته است. این مسئله  تالش را عقب مانده نگه داشته است. همواره نوعی هراس در دل حکومت های مرکزی انداخته است؛ پس کوشیده اند تالش را همواره شبیه انسان های اولیه نمایش دهند. آنها را فقط چوپان و رمه دار معرفی نمایند. و با دستگاه تبلیغاتی که در اختیار داشتند طوری فرزندان این قوم را شستشوی مغری دادند که باعث مردن زبان در خیلی از جاهای این گستره تالش نشین گردید.

حرف زیاد دارم اما برف سنگین و عملکرد مردم و شهرداری چه ربطی به موضوع دارد.تاریخ هزار ساله پشت سرمان قحطی و برف و سیل زیاد دیده است. ما مردمان کوهستانیم. از برف هیچ هراسی نداریم. تجربه به ما یاد داده است وقتی برف بارید باید چه کرد. امکاناتی که شهرداری تالش دارد قابل قیاس با جاهای دیگر نیست. بسیار کمتر است. اما توانست از این امکانات کم به بهترین شکل ممکن استفاده نماید.تاکسی ها در شهر سرویس دادند. راننده های ماشین های سنگین دو شبانه روز، پشت سر هم در حال تردد بودند. بیل بکوی کوچک شهرداری مدام برف ها را پارو می کرد. خیابان پرتردد شهر یک لحظه تنها نماند و مدام چرخهای بزرگ ماشین های سنگین ،برف روی آن ها را آب کرد. تالش ها از قدیم آمو خته بودند اگر پول نما زدن برای ساختمان را نتوانسته اند فراهم کنند ولی دیرک های سقف را باید با بهترین نوع چوب بسازند ،از آهن استفاده نمایند؛ آنها می دانند چوب درخت چنار طاقت برف را نخواهد داشت.افراد پارو به دست بسیار زیاد بودند. و این عوامل دست به دست هم داد تا برف سنگین تالش هیچ خسارتی نداشته باشد.

تحلیل خبر دوم :

باز همان حکایت تاریخی است.همواره در جنگ بوده ایم. پدران ما با تفنگ بزرگ شده اند. پدربزرگ بنده رییس نگهبانهای مرزی ایران بوده است. خودش بوده و نیروهای او. سربازان روس از اسم او هراس داشته اند. هنوز که هنوز است دست از سر تفنگ برنداشته ایم.تا برف می بینیم یاد تفنگ و شکار می افتیم.و پرندگان کوچک و درمانده از سوز سرما را شکار می کنیم.بنده از سر اتفاق به کوه رفتم و از دیدن آن همه شکارچی قدو نیم قد شوکه شدم. امروز علم جدید می گوید زندگی ما و طبیعت به هم گره خورده است. مرگ یک «سیومک» تاثیری مستقیم در زندگی آینده ما دارد. این ها را هنوز بیشتر مردم نمی دانند. چقدر خوب می شود با پیش بینی بازیهای برفی ،سرگرمیهای فصل سرد، خرید چند سورتمه، تدارک یک پیست کوچک و ... انرژی های خفته جوانان و بزرگان را به سوی تفریح های سالم تری سوق داد.

تحلیل خبر سوم :

برای این خبر تحلیل جداگانه ای ندارم. فقط پیشنهاد می کنم ؛فارغ التحصیلان مجسمه سازی شهر و یا کسانی که در این زمینه تجربه دارند ؛ از کنج انزوای خود خارج شده در این مواقع، اندکی به شادی مردم اضافه نمایند.باور نمی کنید دیدن یک مجسمه دایناسور که توسط «اسماعیل» پنچرگیر درست شده بود چه تعداد بازدید کننده داشت. چقدر بچه ها شاد شدند و چقدر زندگی زیباتر شد.

تحلیل خبر چهارم :

 قبلن ها این طوری نبودیم. این تفاله های زندگی جدید ایرانی است. دیدن ماشین های گران قیمت و راننده های آنها که نصف شب در صف های کیلومتری بنزین در انتظار بودند نمی دانم خنده داشت یا گریه. کسانی که برای خود بر و بیایی داشتند.در مجالس همه کاره هستند.نبض شهر در دست آن هاست. آن وقت امان نمی دهند لا اقل راننده مسافر کش که زندگی اش بند بنزین است کارش راه بیفتد. تحمل دو روز پیاده ماندن را ندارند.

چند بخاری فروش به اصطلاح زرنگ! بخاری ها را به سه برابر قیمت به کسانی که گازشان قطع شده بود می فروختند.مگر چه شده است.

این ها شاید یکی از خصلت های بد ایرانی ما  باشد.که داد سعدی بزرگ را 700 سال پیش به هوا بلند کرده(چنان قحط سالی شد اندر دمشق   که یاران فراموش کردند عشق)

در چنین مواقعی خوب می توانی چهر ه هایی را که همیشه ماسک بر صورت دارند بدون آن ماسک کذایی ببینی.

رستم جهانگشا-تالش

اندر احوالات تاسیس گمرک و بازار روس در «قروق» هشتپر

مقدمه:

این بنده حقیر در هرم گرمای تابستان علاقه ی وافر به دریا داشته و دارم.تابستان ها هر از چند گاهی که این هر از چند گاه به هفت بار در صورت مساعد بودن هوا می رسید دل به دریا زده سوار بر دوچرخه مدل 28 ساخت ایران ،با ترمز استیل و زین چرمی اعلاء با فنر نعوذ ب ا... کره ای شده، سربه زیر و سینه به جلو به طرف دریای خزر می تاختم و چون سمندی پر شتاب از روستاهای جور واجور و قشنگ، مزارعِ برنجِ خوشه طلایی و استخر ماهی گذشته و در جوار کرکانرود، با ساکی در پشت و تلمبه ای در دست و سری کلاه پوش به دریای نیلگون خزر در منطقه قروق می رسیدم و از مزایای بزرگ ترین دریاچه جهان بهره می بردم. گاهن تا 200 متر شنا کرده و رو به خورشید روی آب ولو شده و روزگار سپری شده خویش را مرور می کردم.

یک معمای عجیب:

در این دوساله همواره با اتفاقات عجیبی روبرو می شدم و هر بار به گونه ای از کنار این موضوع می گذشتم گاهن گرما زدگی را مقصر می دانستم.گاهن هوش پایین آن ها را دلیل امر می پنداشتم و گه گاه فکر اینکه خواسته اند مرا دست بیندازند به مغزم مخطور می کرد.

همواره کسی یا کسانی مرا که در ساحل زیر شن ها مدفون شده و فقط سرم بیرون بود را از عالم خویش دور کرده و یا از وسط دریا صدایم زده و به ساحل کشانده و پرسش هایی را مطرح می کردند؛بس عجیب. « آقا عذر می خواهم گمرک کجاست» « آقا ببخشید بازار روس کجاست»

پیگیری استاد:

بنده اوایل اظهار بی اطلاعی می کردم بعد که با بزرگان قروق و «پشته جوکندان» دیدار کرده و به آنها به خاطر تاسیس گمرک و بازار روس و غیره تبریک عرض کردم و با این تبریک رنگ صورت هایشان از سفیدی به زردی و از زردی به سرخی گرایید و پرخاش نمودند که چرا ما را به تمسخر گرفته ای؛ فهمیدم از گمرک و بازار روس واجناس خارجی در قروق و روستا های اطراف خبری نیست ؛ به فکر راه حل های دیگر افتادم.

یک روز عجیب دیگر:

فردای روز دیدار که بنده جون ماهی سبکبالی مشغول شنا بودم، 6 نفر هم صدا بنده را به ساحل فرا خواندند و آدرس بازار روس را خواستار شدند . بنده با زرنگی و بدون دادن جواب ، سوال دیگری مطرح کردم : ببخشید شما کجا تشریف آورده اید؟ و هر شش نفر با قاطعیت اسم آستارا را بردند .این جانب به حالتی که در مواقع اعلام جنگ و یا شنیدن خبرهایی مثل آمدن زلزله 8 ریشتری و غیره به انسان دست می دهد؛ تکرار کردم : آستارا. و آنها همه با هم گقتند : بله. بنده با قاطعیت گفتم :اینجا قروق با 271 خانوار و از توابع تالش است. پاسخ شنیدم: تالش که آقا 70 کیلومتر آن ورتر است. گفتم :بله آنجا هم تالش است، اینجا هم تالش است. شنیدم : پس آستارا کجاست. گفتم : آستارا 75 کیلومتر آن ور تر است. . شنیدم: ما 75 کیلومتر قبل تابلوی تالش را دیدیم و 75 کیلومتر آمدیم باز تالش بود و یک تابلو در اول جاده با علامت «به طرف آستارا» این سمت را نشان داد و درست هم آمده ایم. شما اینجایی هستید؟ بنده با افتخار و نشان دادن دوچرخه 28 خود که چون نگینی در میان پر توهای خورشید می درخشید؛ گفتم بله و ریشه های تاریخی نام هشتپر و تالش و غیره را توضیح دادم . دو نفر از این جمعیت که ضعیفه هایی بودند در نیمه های صحبت حالشان به هم خورد و به حالت غش روی ماسه های ساحلی افتادند ، 4 نفر باقیمانده پس از خوراندن اندکی آب قند به آن ها تا پایان صحبت های بنده سراپا گوش ماندند و پس از پایان عرایض بنده و روشن شدن قسمت تیره مغزشان با دنده 4 روی ماسه های ساحلی به حرکت درآمده دور شدند ،تا احتمالن خبر را با شتاب به دوستان خویش اطلاع دهند .

درنگ جایز نیست:

ماندن را جایز ندانستم. چون پلنگی در حال شکار بوفالو بر رکاب دوچرخه پریده و با شتاب هرچه بیشتر به سوی شهر راندم . تا ریشه یابی کنم و با دیدن تابلوها و فلش هایی که قبلن به آنها توجهی نکرده بودم، کم مانده بود به جای «شیلابین پایین» سر از «سراگو» دربیاورم و عجیب منظره هایی بودند یک فلش در اول خیابان 20 متری با اشاره به طرف دریا آستارا را نشان می داد ؛یک فلش در تقاطع خیابان 20 متری و راه سیدنیکی با اشاره به طرف دریا باز آستارا را نشان می داد؛ کمی خارج از شهر رفتم به تالش خوش آمدید تالش 5 کیلومتر، به لیسار خوش آمدید تالش 15 کیلومتر ، به حویق خوش آمدید تالش 25 کیلومتر و اینجا بود که دوچرخه زبان بسته به زوزه کشی افتاد و بنده درراه مانده شب را در چوبر گذراندم

مرارت های استاد:

 صبح که از خواب بر خواستم؛ فهمیدم آنجا ویزنه بوده است و به طرف تالش راندم ؛ بعد فهمیدم به آستارا رسیده ام و راه برگشت در پیش گرفتم و سَرِ مرز پاسبان های مرزی به جرم خروج غیرقانونی از کشور بازداشتم نمودند و پس از شنیدن توضیحات بنده بود که قاضی محترم به جرم استهزای مامورین قانون ، بنده را به یک ماه زندان محکوم نمود و این حقیر هنوز در فکرم که آخر می شود سراسر تالش با 3672 کیلومتر مربع یک نام داشته باشد و ما داخل این محدوده بنویسیم تالش 10 کیلومتر تالش 5 کیلومتر و ... مگر این ملک سراسرش تالش نیست .

ولی از ترس اینکه مبادا دوباره به جرم مسخره کردن شکایتی از بنده کنند تا الان صدایم بیرون نیامده بود و با دیدن سینه سپر شهرام آزموده بود که جرات کرده مطلب را برای این جریده عظیمه ارسال می دارم.

استاد ابوالفضل بیهقی ثانی   

                                     (این مقاله تحقیقی در شماره 24 مجله تالش به چاپ رسید)

جای شکر باقیست

هنوز می شود

صدای خروس را

از دور شنید

هرچند

همسایه ها

حصارهای سیمانی و ماشین های گران دارند

اخم می کنند

حرف های مهم می زنند

و شلوارهایشان را گاهی

اتو می کنند

رستم جهانگشا-تالش

مصاحبه اختصاصی آسوشیتد پرش با استاد الحاج دکتر ابوالفضل بیهقی ثانی کاندیدای مجلس شورای اسلامی تالش

آوازه استاد بیهقی به ما نیز رسید. التماس از ما و امتناع از استاد. زیر بار مصاحبه نمی رفت. تا اینکه خبر نامزد شدن ایشان را شنیدیم و با وساطت چند نفر از بزرگان تالش بالاخره استاد راضی شده تن به مصاحبه داد. بنده اوریانا فالاچی اعتراف می کنم جذاب ترین و بهترین مصاحبه ای بوده که تا کنون انجام داده ام.

فالاچی –میلان -خیابان للکه پشته-کوچه حسن دیرمانی-نوامبر 2007

با عرض سلام خدمت شما و تشکر بابت وقتی که به ما داده اید.لطفن خودتان را معرفی کنید.

بنده استاد بیهقی از اساتید بنام منطقه تالش می باشم.

استاد از سوابق تحصیلی و کاری خودتان بگویید.

سوال خوبی است. بنده 4 مدرک دکتری دارم.همه را از اروپا گرفته ام.3 بار به مکه مشرف شده ام. رکورددار کشتن گوسفند جلوی پای حاجی در تالش می باشم. رکورددار تعداد مهمان برای شام دادن در منطقه می باشم.«توی بگی» 123 مجلس عروسی را عهده دار بوده ام. و ...زیاد است.

استاد ببخشید این مدارک را از کدام کشورهای اروپایی گرفته اید؟

آذربایجان. ارمنستان.قزاقستان.و نخجوان.

اینها مگر جزو اروپا می باشند؟

پس چه خیال کرده اید فکر می کنید اروپا در ایتالیا خلاصه شده.مثل اینکه دوباره افکار نازیستی در سر می پرورانید.

ببخشید.

ادامه بدهید.

آیا شما قبلن سابقه ورزشی هم داشته اید؟

بله بنده با چند نفر از بزرگان ورزش عکس یادگاری گرفته ام.

انگیزه شما از شرکت در انتخابات چیست؟

بنده انگیزه های زیادی دارم ؛یکی قبولی هم زمان سه تا از اولاد های این جانب در دانشگاه آزاد. دوم بیماری استخوان درد اینجانب که دکترها گفته اند در جای خشک باید زندگی کنی؛ سوم از ساختمان جدید مجلس خیلی خوشم می آید؛  چهارم لپ تاپهای داخل مجلس و اینترنت رایگان آن که برای اشاعه وبلاگ خود و گسترش علم از آن ها استفاده بهینه می کنم،خیلی قشنگ است.

استاد جدن انسان صادقی هستید.

خواهش بنده را بپذیرید خانم فالاچی.

رقبای جدی شما چه کسانی هستند؟

بنده رقیب جدی ندارم. این رستم جهانگشا است که شاید رقیب جدی داشته باشد.

یعنی این همه کاندیدا در تالش هیچ کدام جدی نیستند؟

چرا آن ها همه خیلی جدی هستند اما بنده خیر

استاد شما چه برنامه هایی بعد از پیروزی دارید؟

برنامه ها که زیاد است. طبق لیست عیال ابتدا باید یک دست مبلمان خوب برای خانه جدیدمان در تهرا ن بخریم. بعد انتقالی بچه ها را به تهران جور کنیم.سپس اگر قسمت شد سهمیه پژو را فروخته یک ماکسیمایی، بی ام وه ای، چیزی بخریم.بعد حالا گفتنش خوبیت ندارد ،چند خانه یا زمین در تهران بخریم و یه چند قطعه ای هم در ییلاقات تالش بخریم تا ویلایی چیزی بسازیم؛ آخر مغز که همش نباید درگیری داشته باشد؛ استراحت هم لازم است.

استاد ببخشید این موارد که همه جزو کارهای شخصی است برای تالش چه می کنید؟

خانم فالاچی مثل اینکه سن زیاد کار دستتان داده. اولن باعث افتخار تالش است که یک نفر چنین در تهران سرو صدا بکند و دست پول دارهای تهران را از پشت ببندد. دومن من مگر کار و زندگی ندارم که به خاطر مردم خودم را به دردسر بیندازم.

استاد ببخشید این طور صحبت کردن باعث می شود مردم نسبت به شما نظرشان عوض شود.

نگران نباشید برای آن ها هم فکرهایی دارم.چند فرودگاه تاسیس می کنم ؛تیم چوکا را اصلاح می کنم. چندان هم نگران نباشید.

این فرودگاه ها را در کجا احداث می نمایید؟

تالش با 3600 کیلومتر یعنی جا برای فرود گاه ندارد ؟شما چه فکر کرده اید؟

ببخشید چوکا را چه طور اصلاح می کنید؟

با ماشین صفر موی تمام بازیکنان کاکل به سر را می زنم، بازیکن باید منضبط باشد

بله ملتفت شدم ؛استاد می بخشید شما مدیرها را هم جابه جا می کنید؟

خیر-بنده تمام رده های کارمندان را جابه جا می کنم.در دوره من هیچ بعید نیست آبدارچی مدیر شود.

استاد فکر نمی کنید با این کارها از طرفدارن شما کاسته شود؟

بنده تعجب می کنم شما که با نصف سیاستمداران دنیا مصاحبه کرده اید چنین سوال هایی می پرسید.ببینید با این کارها چند نفر شامل مدیر و چند نفر دوست آشنای او دلخور می شوند . بقیه که دل خوشی هم از مدیر ندارند کبک شان خروس می خواند. تازه فک و فامیل های آبدارچی را دست کم گرفته اید خانم فالاچی همیشه یادتان باشد آبدارچی ها بیشترین فک و فامیل و ایل و طایفه را دارند

شما این را از کجا کشف کرده اید؟

مثل روز مبرهن است.همیشه وکیل ها و مدیر ها برای اینکه هوای ایل و طایفه ها را داشته باشند، یکی دو نفر از فک و فامیل های آن ها را سر کار می برند، هر کاری هم نمی شود به آنها داد مجبور می شوند؛ دربانی، آبدارچی آنها را بگمارند تا بعد با واسطه دانشگاه آزاد و باکو بورکینافاسو پیشرفت کنند.

با این حساب آیا شما باندبازی می کنید؟

باند بازی که صد درصد. عده بسیار زیادی معتقدند تیپ بنده بسیار شبیه «پیرس برازنان» بازیگر نقش «جیمز باند» است فلذا باندبازی که حتمن باید باشد.

استاد در مورد بیکاری جوانان چه برنامه ای دارید؟

بنده همه را می گذارم سر کار.

ببخشید به چه صورت؟

ابتدا یک ستاد می زنم و چند نفر را می نشانم آنجا.هر  جوانی مراجعه کرد دست خطی، نوشته ای دستش می دهم تا دو سالی سر کار باشد؛ بعد از دو سال دوباره نامه را عوض می کنم. خلاصه نمی گذارم جوان ها بیکار بمانند.

نظر شما درباره نوشتن پرده چیست؟

اصولن پرده و پرده نویسی از سنتهای رایج منطقه می باشد.و ما چون بسیار به مسئله فرهنگ و سنت اهمیت می دهیم؛ اکنون صدها پرده اعم از تبریک به خاطر آمدن باجناق پسرعمو یم از شیراز، عبور بدون حادثه از روبروی متل سراوان و ... آماده کرده ام که در آینده ای نزدیک همه را در سطح شهر نصب خواهم کرد.

آیا در مورد استان تالش هم اقدامی می کنید؟

از اول قرار بود سوالهای سیاسی مپرسید.

استان تالش مگر سیاسی است؟

ببینید مگر استان سین ندارد. سیاست هم مگر دارای سین نیست. پس با هم رابطه دارند.از این بگذریم .سیاست 2 سین دارد.استان یک سین جمع می شود 3 سین .یعنی «سه» می شود.یعنی هیهات.

توضیح جالبی بود اما بنده متوجه نشدم.

سطح سواد شما چقدر است؟

بنده لیسانس دارم از دانشگاه میلان.

بگو یید دیگر. شما حدااقل چهار سال در دانشگاه پیام نور باکو باید درس بخوانی تا این چیزها را یاد بگیرید.

حق با شماست.می بخشید.شما از چه تاکتیک های تبلیغاتی استفاده می کنید؟

مهمترین تاکتیک های بنده «مجلس ترحیم» و «پرده» می باشد.

می توانید برای ما کمی بیشتر توضیح دهید.

تاکتیک پرده یک مرحله ای است. در تمام شهرهای تالش پرده می زنم که در دانشگاه قبول شده ام. هفته ای دو بار در مجلس حاضر بوده ام ،از خودم تقدیر می کنم و...

اما مجلس ترحیم چند مرحله دارد

مرحله اول قبل از انتخابات:در تمام مجالس ترحیم منطقه تالش شخصن شرکت می کنم.

مرحله دوم بعد از پیروزی و سال های اول و دوم :در این سال ها خودم زیاد شرکت نمی کنم یکی از معاونینم را مسئول پیگیری و تایپ تسلیت می کنم

سال سوم مهم ها را می روم.

سال چهارم دوباره خودم مستقیمن پیگیری می کنم.

استاد ببخشید شما هم اقدام به چاپ دفترچه های انجام کار می کنید؟

خوب شد یاد آوری کردید.بنده از هم اکنون در تیراژ 3هزار تایی دفترچه صد صفحه ای چاپ کرده ام.

شما که هنوز کاری نکرده اید.

مگر قرار است کار کنیم و دفترچه منتشر کنیم.نشنیده اید شعار اگر به عمل تبدیل شود که شعار نیست.

ببخشید شما پول این ها را از کجا می آورید؟

بالاخره پول در مسئله های کلی و نظام های مدیریتی و اقتصاد کلان و صرف پل سازی و را ه سازی و ... هست.

بنده که متوجه نشدم

من هم به شما عرض کردم که حداقل چهار سال در نخجوان باید درس بخوانید.

شما در مورد ورزش هم کاری می کنید؟

بله سعی می کنم صبح ها زود برخواسته و به دربند بروم.

منظورم ورزش شهرستان است.

عزیزم شهرستان را چه به ورزش.شکر خدا آنقدر درخت داریم که هر تالش روزی یکی را ببرد برای 10 سال، همه می توانند ورزش کنند.

چطور؟

مگر ورزش با تبر کم ورزشی است.صد برابر از فوتبال بهتر است.بازوها می شوند مثل بوروس لی.

شما در مجلس سخنرانی هم می کنید؟

مرد حسابی (اینجا استاد بدون توجه به زن بودن بنده این جمله را خطاب فرمودند)مجلس مگر جای سخنرانی است.ما مرد عمل هستیم نه حرف.در ضمن وقتتان دارد تمام می شود.

در ست است در پایان اگر حرفی دارید بفرمایید.

امیدوارم صندلی ردیف اول در مجلس نصیبم نشود.

سوال آخر می توانم بپرسم چرا؟

با اینکه وقت گذشته اما عرض می کنم.نه می شود اس ام اس فرستاد.نه می شود وب گردی کرد. نه روزنامه خواند خلاصه دردسر است.

از وقتی که در اختیار ما گذاشتید سپاسگذاریم.

توضیح : قرار بود این مصاحبه بعد از پیروزی استاد منتشر شود. اما درگذشت ناگهانی خانم فالاچی و به هم خوردن سیستم خبرگزاری آسوشیتد پرش، باعث انتشار زود هنگام مصاحبه گردید.

فرامرز

در فیلم دنیای تالش کار ارزشمند مسعود شهبازلی نمایی از ورزشگاه پوریای ولی وجود دارد.تیمی که با تشویق انبوه تماشاچیان وارد زمین می شود تیم شاهد واحد اسالم است.مرد بلند بالای مو بور با شانه هایی پهن، گامهای استوار و غروری تالشی فرامرز است.

رکود اقتصادی بر تالش و ایران سایه افکنده بود.اوقات فراغتی وجود نداشت و خبرهای ناگوار غم را به امری موجه بدل کرده بود. امید بچه های پابرهنه ای که سرگرمی نداشتند دیدن بازیهای تیم محبوبشان و ستاره آن تیم رویایی فرامرز بود.پوریای ولی جایی برای سوزن انداختن نداشت همه به بغل دستی فرامرز را نشان می دادند ابهت یک جنگجوی تالش باستان را داشت. تازه واردها می پرسیدند فرامرز کدام است؟ «اونی که از همه قدبلند تره» «اونی که توپ ازش رد نمیشه» «اونیکه ضربه سرش حرف نداره» اگر توپی از فرامرز رد می شد انگار استادیوم چشمهایش را بسته است به احتمال قوی گل خواهد شد.اینها زیباترین خاطرات نوجوانان و جوانان یک نسل از تالش است که مرحوم رسول ملاقلی پور اسمش را نسل سوخته گذاشت.

داش آکل شهر فرامرز فرامرز فرامرز فرامرز ...به عشق کسانی که به عشق او پولهای یک هفته خود را برای خریدن بلیط جمع میکردند به عشق کسانی که کیلومترها راه را برای دیدن او طی می نمودند به عشق خاک تالش این فرامرز بود که خودش را فدای تالش و تالشی کرد بهترین پیشنهادها را از بهترین تیمها رد کرد.بهمن صالح نیا مربی آن موقع ملوان که تیمش جزو چند تیم قدرتمد ایران محسوب می شد چه اصراراها که نکرد« ام خوکی نیخرتیم»  « ام میلّتی نیخرتیم»  «تولشی نیشوم خرت» و فرامرز سالها با دریافت کمترین دستمزدها و شاید بدون دریافت دستمزد در شاهد ماند و دلهای تالشان را شاد نمود . اکنون سالهاست که کسی از قهرمان خود یادی نمیکند پسرهای کوچک بزرک شده اند جوانها دنبال روزی فرزندان هستند و فرامرز در گوشه ای  از این خاک در دام بیماریست سالهای سال است عکسهایش و خاطراتش و صدای تشویقهای بی وقفه تماشاچیان تمام دلایل نفس کشیدن او ست.

نگاه کن

چه فروتنانه بر درگاه نجابت

به خاک می شکند

رخساره ای که توفانش

مسخ

نیارست کرد.

****************************

 اصغر

دردهای زیادی در سینه دارد ولی لبخند به مریض هیچگاه از لبهای او محو نمی گردد.جلوی پای مریضها بلند می شود بدرقه شان می کند و همیشه منادی آداب است.چندین عمل سنگین ممکن است در یک روز داشته باشد که تمرکزی ماورایی می خواهد اما خستگیش را در پس چهره آراسته اش پنهان می کند. تلفن همراهش 24 ساعت شبانه روز روشن است مبادا به کمک او احتیاج باشد .غنیمتی است برای تالش این مرد که از کوچه پی کوچه های شهر برخواسته است.صدای شادی آور بازیهای فوتبالش در ییلاق کورامار و قلعه بین هنوز در ذهن اهالی مانده است. تکواندو کار فوتبالیست و این روزها شنیده ام کوهنوردی می کند.قدر این گنج را نمی دانیم. اشتباه نکنیم همین دکتر اصغر خودمان به هر کشور پیشرفته ای در دنیا برود چون دری در صدف از او نگهداری می کنند .هنوز که هنوز است استخدام رسمی بیمارستان نیست اتاق عملش وسایل روز ندارد و کهنه و فرسوده است و بارها و بارها نادانان آزرده خاطرش کرده اند.

 و ما همچنان

 دوره می کنیم

شب را و روز را

هنوز را...

****************************

 هوشنگ

سر بالا و مغرور، گوشهای شکسته ،دستهایی که در حال حمل دو هندوانه جاودانه هستند و سبیلی که به چهره مردانه اش خوش نشسته است.اینها خصوصیات ظاهری هوشنگ کشتی گیر شاخص سالهای نه چندان دور تالش است.به غیر از چند همدوره ایش مابقی ره به جایی نبردند اما هوش هوشنگ همسایه نانوایی سردار، دانش آموز دبیرستان شریعتی و کشتی گیر باشگاه پوریای ولی باعث شد سر از دانشگاه دولتی تبریز در رشته جغرافیا گرایش شهر سازی دربیاورد.تنها نبود و محمد وفقی یار هم باشگاهیش او را تنها نگذاشت.ورزش در دانشگاه هم به کمک این دو آمد و با نمرات خوب تحصیل را به پایان رساندند.قضاوت بیرونی آنها را از خود راضی و نفوذ ناپذیر نشان می داد ولی و قتی وارد دنیایشان می شدی سراسر عشق و لوطی گری و صفا بود.امروز هوشنگ ما پس از سالها دوری از وطن دوباره به کوچه پس کوچه های شهر پا گذاشته است و اینبار آن پسرک ساک بر دوش نیست که پیاده بطرف پوریای ولی می رود اینبار شهر دار شهر است که به جای آن ساک کوچک ورزشی کوله باری از تجربیات موفق در شهرهای گوناگون به عنوان شهردار و معاون شهردار به دوش دارد.

بهتر از هر کسی دردهای شهر  را می شناسد و برای درمان آنها از هیچ کوششی دریغ نخواهد کرد .

 ****************************

 روحان

خودت نمی دیدی ولی من دیدم اشکهای پیرزنی که روز آمدنت جاری بود و قلبش را شعفی شورانگیز به تپشهای امیدوار واداشته بود.قوم مغموم مرا شاد کردی جهان پهلوان.خوش آمدی به وطن. .تکرار قهرمانی جهان با این امکانات فقط از پس نخبگانی چون تو برمی آید.هرچند روز آمدنت با هدیه قهرمانی 110 کیلوگرم پاورلیفتینگ کم بینایان و نابینایان جهان به غیر از یاران هوشنگ از مسئولین شهر هیچ خبری نبود ایرادی ندارد بچه های کوچک تی تک سنگ تمام گذاشتند و به جای تمام مسئولان جهان آن روز فریاد شادی سر دادند.نوجوانان تی تک و تره چندین روز رویای قهرمانی جهان دیدند و چقدر شاد شدند و روحیه گرفتند. روحان مردی از قوم ما از شهر ما بر اریکه جهان تکیه داده است پس می شود قهرمان جهان هم بود نه یکبار که چهار بار. نفس هایمان را با کشیدن قلیان از بین نبریم.

 فریادهای شادی دوستدارانت در پشت یک وانت نیسان چقدر دیدن داشت و چقدر با وقار بودی وقتی پرچم کوچکی را برای شهر تکان می دادی .امروز همسایه هایت در ییلاق برین با افتخار از تو حرف می زنند.کارگرانی که در مزارع برنج مشغول کار بودند آن روز تمام حواسشان پیش تو بود و چقدر ناراحت بود آن پسر که نتوانسته به پیشباز بیاید.

رستم جهانگشا-تالش

این مقاله در شماره 33 مجله تالش به چاپ رسید.

قوانین سوار شدن به تاکسی در هشتپر

در شهر ما قانون حاکم است.اینطور نیست هر کس بدون رعایت قوانین سوار تاکسی گردد، آداب و رسوم خاص خودش را دارد. عدم رعایت این قوانین باعث ماندگاری چند ساعته شما در خیابان می‌گردد.

قوانین-

1-150 متر قبل از رسیدن تاکسی

دست راست خود را به حالت عمود بر بدن در آورده و آنرا مستقیم جلوی سینه گرفته و در همان حالت نگه دارید (مشت بسته است.)

تبصره 1- جا به‌جایی دست چپ با راست حتی برای چپ دستها مجاز نمی‌باشد.

2-100 متر قبل از رسیدن تاکسی

انگشت اشاره خود را دراز کرده، بقیه انگشتان را ببندید.

تبصره1- اگر دو نفر هستید انگشت میانی و اشاره را دراز کنید.

تبصره 2- اگر 3 نفر هستید انگشتان اشاره، میانی و سبابه را دراز کنید.

تبصره 3- اگر 4 نفر هستید انگشتان اشاره، میانی، سبابه و کوچک را دراز کنید.

3-75  متر قبل از رسیدن تاکسی-

 در این فاصله حرکات زیر را انجام دهید:

مسیر شمال به جنوب و بالعکس تا سینمای سابق-

اگر مسیر شما تا سینمای سابق است دست راستتان که به حالت مستقیم و عمود بر بدن است را از ناحیه آرنج شکسته آرنج را به بدن چسبانده و سپس انگشتان اشاره را در راستای بدن قرار داده (یعنی جهت انگشت اشاره به طرف زمین و عمود بر آن باشد) و 3 بار آنرا به صورت پاندولی بالا و پایین کنید.

تبصره 1- هر گونه حرکتی از طرف بازو یا پشت بازو به منزله عدم رعایت قانون محسوب می شود. به عبارت روشنتر فقط ساعد و انگشتها هستند که اجازه حرکت دارند.

تبصره 2- لازم به توضیح است این حالت از شمال به جنوب: تی تک تا سینمای سابق.

و از جنوب به شمال: سه راه سید رضی تا سینمای سابق را شامل می گردد.

تبصره 3 – در صورتیکه بیش از یکنفر هستید به جای انگشت اشاره تبصر ه های 1 تا 3 مرحله 2 را اجرا نمایید.

تبصره 4-  شعاع حرکت از ناحیه آرنج 60 در جه می‌باشد. یعنی شما تا سقف 30 درجه رو به بالا و 30 درجه رو به پایین می توانید نهایت دستتان را به نوسان درآورید.

مسیر بیمارستان-

مراحل 1 و 2 را انجام دهید.

در مرحله (3) قبل از سوار شدن تاکسی باز آرنج را شکسته به بدن بچسبانید اینبار ساعد را به جای حرکت بالا و پایین به طرف شرق و به موازات زمین نوسان دهید.

تبصره 1_ زاویه پاندول برای جلوی دست تا 50 درجه و برای پشت دست تا 30 درجه مجاز می باشد.

تبصره 2- تعداد دفعات تکرار 3 بار می باشد.

مسیر شمال به جنوب و بالعکس بعد از سینمای سابق

مرحله 1 و 2 را انجام دهید.در مرحله سوم دیگر آرنج را به بدن متصل نکنید همان دست راست دراز شده را به حالت کمان در آورده از شمال به جنوب و بالعکس نوسان دهید. انگار در حال رسم یک نیم‌دایره در فضا هستید این نیم‌دایره در راستای عمود بر زمین می‌باشد.

تبصره 1-  عملیات رفت و بر گشت را 4 بار تکرار کنید.

تبصره 2- زاویه تشکیل دهنده نیمدایره حداکثر 150 و حداقل 100 درجه می‌باشد.

قانون تعداد نفرات در اینجا نیز حاکم است.

تبصره 3- اگر به طولارود یا تره می‌روید باید شعاع این نیمدایره را بزرگ بگیرید.در این حالت باید از کمرتان نیز کمک بگیرید.

4- 30 متر قبل از رسیدن تاکسی –

سریع دستها رابه بدن چسبانده و صاف بایستید.

توضیحات تکمیلی:

از انجام حرکات اضافی بپرهیزید.

سعی کنید از لباسهای روشن کمتر استفاده کنید.‌(البته خانم‌ها استثنا هستند)

در تمام این مدت، دست چپ باید در راستای بدن و چسبیده به آن باشد.

تذکر– هیچ گاه دست چپ را در جیب شلوار یا کاپشن نگذارید.

در پایان از تمام توریستها که از اقصا نقاط دنیا به هشتپر می‌آیند درخواست دارم قبل از رسیدن، با خرید این قانون از کتاب فروشیهای معتبر کشور ِ خود، خدای ناکرده در هشتپر بی تاکسی نمانند.

از مردم شریف هشتپر هم تقاضا دارم با احترام به این قوانین کمکی به مشکل ترافیک شهری نمایند.

قبول دارم قانون کمی سخت است ولی ما ایرانی‌ها در کل دنیا به قانون‌مداری مشهور هستیم، چنانکه تمام هنرهای دنیا را دودستی چسبیده‌ و به هیچ کس نمی‌دهیم؛ قانون مداری هم متعلق به خودمان است. حالا 95 درصد راننده‌های تالش دوشغله هستند زیاد مهم نیست. اصل روح قانون است که الحمدا... با تلاش مدیران دیپلم‌خریده و لیسانس قسط‌بندی کرده صحیح و سالم مانده است.   

استاد ابوالفضل بیهقی ثانی

مقدمه تاریخی-

هر شهر ویژگیهای خاص خودش را دارد. زمانی به انزلی می رفتیم تا کشتی ببینیم به رشت می رفتیم تا سوار پله برقی شویم به تهران می رفتیم تا کنار برج آزادی عکس بگیریم ولی تنها شهری که هیچ جاذبه خارق العاده ای نداشت هشتپر بود.

اصلن من نمی دانم این تله کابین چه بود و مردم در کجا آنرا دیده بودند. همه حرف از تله کابین می زدند. راننده های تاکسی محل آنرا هم تعیین کرده بودند که تا کجا باید امتداد داشته باشد. حتی می گفتند نقشه طراحی تله کابین تمام شده و آقای عرفانی فردا پس فردا روبان افتتاح تله کابین را قیچی خواهد نمود.

 الان که فکر می کنم تعجبم دو چندان می شود آنموقع ها احتمالن در کل ایران یک یا دو تله کابین وجود داشت ولی در هشتپر همه از تله کابین حرف می زدند. کسی آرزوی برج آزادی، پله برقی، کشتی و ... نمی کرد همه یکصدا تله کابین می خواستند.

 تاریخنگار تله کابین هشتپر-

ماجرای تله کابین در هشتپر را می توان به پنج دوره تقسیم نمود.

دوره اول-

آقا مجتبی وقتی نماینده مجلس شد مردم خوشحال شدند که ایشان جوان است و خود او ،شیفته تله کابین .امیدها در دلها جوانه زدند...

  نمایندگی آقای عرفانی داشت تمام می شد و او دفترچه ای 50-60 صفحه ای منتشر کرده و کارهایش را نوشته بود که چه کرده و چه خواهد کرد؛ ولی از تله کابین اثری نبود.هر کس حرفی زد. بالاخره شهر بود وشایعه: پایه های تله کابین را فلان کس خورده، قرقره را فلان کس خورده، نقشه را چلان کس خورده و ...

معمای تله کابین بعد از اتمام دوره آقای عرفانی هم، هم چنان سر به مهر ماند. مردم سردرگم بودند .

دوره دوم-

نامزد بعدی تالش آقای میرغفاری بود. میر غفاری با سیاستی درست حرفی از تله کابین نزد ولی به مردم طوری حالی کرد که مشکلات عظیم همه از جانب نماینده قبلی است و اوست که در کار تله کابین کارشکنی می کند. ملت به شوق تله کابین سواری و توریستی کردن شهر، از همه مهمتر جواب نه به عرفانی که تقصیرات تله کابین را متوجه او می دیدند (مخصوصن وقتی رئیس جمهور کارگزاری چون هاشمی به هشتپر آمد و هزاران نفر چمن ورزشگاه پوریای ولی را به خاطر خوشامدگویی به رئیس جمهور زیر پا له کردند و او هیچ حرفی از تله کابین نزد و دم از اسکله صیادی زد)دیگر آینده اش مشخص بود.

میرغفاری آمد و به صندلی نمایندگی تالش در مجلس تکیه زد. تهران نشین بود انگار و درد راننده های تاکسی و مسافرانش را نمی دانست .

هر مسافری که سوار تاکسی می شد حرف از زمان افتتاح تله کابین می زد و راننده های تاکسی که وعده احداث تله کابین را داده و روز و هفته اش را مشخص کرده بودند، شرمنده مرم می شدند.میرغفاری هم که در دسترس نبود و چون خودش زیاد به جزئیات هشتپر و بادکردن دل مردم به خاطر تله کابین وارد نبود؛ هیچ اقدامی نکرد. آنطور که ما شنیدیم زیاد هم به مجلس نرفت و جزو غایبین همیشگی بود.

در شهر شایع شده بود با اینکه میرغفاری وکیل است؛ ولی عناصر وکیل قبلی هنوز در راس کار هستند و میرغفاری را یارای مقابله با آنها نیست .در واقع آنها هستند که بیشتر در کار تله کابین کارشکنی می کنند.راننده های تاکسی با این توضیح مقداری از شرمندگی وعده های دروغ خود می کاستند.

در دوره بعد میرغفاری از قبل پیش باخته بود و کسی که نماینده شد کسی نبود جز بهمن محمدیاری خودمان .

دوره سوم-

محمدیاری سوار بر احساسات مردم ،مشکل تله کابین هشتپر را همان چند نفر در قدرت مانده از دوره قبل از میرغفاری تشخیص داد و قول صد در صد داد تا این عوامل را از قدرت ساقط کند . شور شوق در مردم پدیدار شد و با درصد بالایی محمد یاری وکیل گردید و به وعده خود در زمینه خلع قدرت آن عوامل ،بسیار سریع و با قدرت عمل کرد . ولی قصه پردرد تله کابین هم چنان باقی ماند.

اصلن دیگر تله کابین به کابوس مردم تبدیل شده بود . چهارسال محمدیاری رو به پایان بود و در دفترچه های چاپ شده در آخر دوره اش هیچ اثری از تله کابین به چشم نمی خورد و این یعنی خداحافظ محمدیاری.

دوره چهارم-

شخصی که آمد فرماندار قبلی بود که با موج اصلاح طلبی در ایران و هم صدا با آنها می خواست به نمایندگی تالشان در مجلس برسد.بله اسلام دوست

او هم به شیوه کله گنده های اصلاح طلب قول احداث سریع  تله کابین را نداد ؛بلکه قول داد به مرور زمان و یواش یواش تله کابین را خواهد ساخت. مردم که در دوره های پیش، از وعده های سر خرمن احداث سریع تله کابین خسته شده بودند؛ خواستند اینبار این نظریه را امتحان کنند. لااقل اگر به نتیجه نرسند امید واهی هم در خود ایجاد نکرده باشند.

با این دیدگاه اسلام دوست به مجلس رفت تا آخر دوره اش هم کاری نکرد و چون وعده اش دراز مدت بود؛ امکان اینکه مردم دوباره او را آزمایش کنند وجود داشت ؛که رد صلاحیت شد.

دوره پنجم-

 محمد یاری با وعده ساخت سریع تله کابین آمد و امیدها را دوباره زنده کرد. تازه مردم هم از اقدامات آهسته و یواش یواش اسلام دوست خسته شده بودند و می گفتند با این وضعیت تا 50 سال آینده هم تله کابین دار نخواهیم شد و دوباره اقبال به یاری رو کرد و نماینده شد.که هنوز که هنوز است ادامه دارد هم چنان که داستان دراماتیک تله کابین هم هم چنان ادامه دارد...

یک اتفاق تاریخی-

تنها کسی که به طور مستقیم وعده احداث تله کابین را داد کسی نبود جز هاشم ارزانی نامزد دومین دوره شورای اسلامی شهر هشتپر .او می بایست با این شعار پیروز می شد و لی از بخت بد عکس قضیه اتفاق افتاد و راننده های تاکسی با رواج این مطلب که چند نماینده وقتی نتوانستند مشکل تله کابین را حل کنند چطور یک عضو شورا می تواند تله کابین احداث کند و مردم با این استدلال اصلن به ارزانی رای ندادند. 

آه تله کابین!

رنگ آبی درهایت پیدا نیست

صدای غژ غژ آن قرقره های چینی ات

پیدا نیست

و این منم

تکیده مردی

که یارای از کوه بالارفتنش

نیست

بیا و در د مرا درمان باش

تو ای ناجی دختران جوان پاشنه بلند

که ترس شکستن پاشنه ها

لای سنگهای کوه

نیاز به تورا هر زمان داد میزنند.

استاد ابوالفضل بیهقی ثانی

خبر فوری

استاد بیهقی کاندیدای مجلس

به اطلاع تمام دوستدارن استاد می رساند، استاد در مجلسی خصوصی در نانوایی الله وردی به طور رسمی کاندیداتوری خود را در مجلس اعلام داشته است.

این مقاله در شماره21 ماهنامه تالش به چاپ رسیده است.

سخنی با دیوار روبرو

خانه استاد شفیقی شاعر، عارف، محقق، ادیب تالشی که آغازگر مکتوب نویسی تالشان به نوعی محسوب می شود فکر کنم توسط پسرش ویران شد پسری که گمانم ساکن خارج از کشور است...

و دریغ از کوچه ای، دریغ از خیابانی، دریغ از کتابخانه ای به نامش . دیگر یادگاری از استاد فقید شهرمان به چشم نمی خورد و شعرهایش و مقاله هایش که در دوران شدید ممیزی ها غیر قابل چاپ تشخیص داده شده بودند در انبارها طعمه موریانه ها گشته اند

 و ما هم چنان      دوره می کنیم     شب را و روز را      هنوز را

به حرف زدن که برسد ادعا می کنیم زبانی داریم پر از واژه های ایران باستان زبانی که بوی عظمت امپراطوری بزرگ ایران را مستقیما از اعماق قرنها به این عصر می کشاند زبانی که کوروش کبیر منشور آزادی انسانها را با آن به دنیا صادر کرد(1) و در عصری که دهی به ده دیگر برای داشتن آب بیشتر فخر می فروخت؛ انسان را در هر شکل و رنگ و زبانی انسان شمرد .

به حرف زدن که برسد ادعامان ابرها را تسخیر می کند که آثار ماقبل تاریخ، دفینه های ارزشمند، قلعه های باشکوه در جای جای خاکمان فراوان یافت می شود.

 به حرف زدن که برسد از زیباییهای تالش می گوییم و زود مهمان غریبه را به مغازه حبیب زاده ،اکرامی و ...می کشانیم و تالش را در عکسهای هنرمندان نشانشان می دهیم به لباس فرم طبیعت زنانمان که موقع پوشیدن به گلی از گلهای زیبای طبیعت مانند می شوند، می نازیم.

 در عالم حرف دنیایی داریم و ادعاهایی و در عمل هیچ نیستیم. چه کسی ادعای وجود آثار باستانی در منطقه تالش را دارد. چنین اسنادی فقط در صف های نانوایی و در صحبت های بین مسافران تاکسی شهر موجود است. شایعه است این دفینه ها که همه حرفش را می زنند و اسم منطقه کشف شده را هم از برند؛ کجا هستند و در کدام چهار دیواری سرزمینمان محافظت می گردند و تو برای پز دادن نزد مهمان اصفهانی ات او را کجا می بری و این اشیا را نشانش می دهی .

نمی توانم قبول کنم از فرهنگ اصیل چیزی داریم برایم قابل هضم نیست و تمام این حرفها را شعار می دانم از فرهنگ که در قرن بیست و یکم تنها گنجینه قابل دفاع ما است (واقعا برای عرصه در بازارهای جهانی چه داریم که به مدد آن سر بلند کنیم و بگوییم هستیم چه تکنولوژی داریم، چه هنر بی مانندی داریم. حتی دانشمندان کشورمان هم به حافظه تاریخی بدل شده اند و دیگر وجود ندارند) و هر روز بلایی سرش می آوریم و به بهانه های مختلف تباهش می کنیم امروز که جهان به هزار انگشت اتهام ایران و ایرانی را محکوم می کند این له له نواز تالشی است که با نی سحر آمیزش عشق را دوباره بیدار می سازد دستونهای ما امروز کالاهای صادراتی افتخارآمیز ماست.

 و لی افسوس و صد افسوس که داشته هایمان را هیچ می انگاریم و بدنبال نداشته هایی که برای رسیدن به آنها راههای صعب العبور در پیش روست گنجینه هایمان را فدا می کنیم.

 استاد شفیقی جزو مفاخر شهر بود و جای تاسف است که خیلی زود این شخصیت برجسته به فراموشی سپرده شده است باید نام استاد را بر خیابانها نهاد بر مراکز فرهنگی تازه احداث شده نهاد تا در یادها بماند. تا فرهنگ بماند. تا هویت بماند. به تالش بودن خود ببالیم و افتخار کنیم که نیاکانی چنین ژرف اندیش داشته ایم امروز سفیران فرهنگی کشورهای متمدن ادیبان و عرفای آنها هستند، امروز شکسپیر نماد انگلستان است، گوته نماد آلمان است ،گارسیا لورکا نماد اسپانیا، هوگو نماد فرانسه، همینگوی نماد آمریکا و.... ودانشمندان و نوابغ این کشورها در سایه نامهای پر آوازه  این بزرگان است که سلطه خویش را  بر دنیا گسترش می دهند. فرهنگ خویش را جهانی می سازند و صادرات صنعتی و غیرصنعتی خود را به مدد جهانگشایی های فرهنگی این بزرگان به چهار نقطه دنیا گسیل می دارند و ما چه می کنیم اختلافهای کوچک خود را جمع می کنیم جمع می کنیم آنها را به عقده بدل می سازیم و فرهنگ را نابود می سازیم .صادرات را نابود می سازیم و خود را تباه می سازیم و هیچ هیچ هیچ هیچ...

(1)             منظور نگارنده این نیست که زبان رایج ایرا باستان درست همین زبان تالشی است که ما صحبت می کنیم بلکه جمله ای تاکیدی است مبنی بر قدیمی بودن ایرانی بودن و ارزشمند بودن زبان تالشی زبان که جزو اختراعات مهم بشر می باشد و ملت هایی که زبانهای خاص خودشان را دارن جزو ملت های هوشمند تاریخ می باشند.

رستم جهانگشا-تالش-83

سلام علیکم

بنده تعجب می کنم آخر چرا باید به فرد کلاه برداری چون رستم جهانگشا اجازه درج مطلب آنهم در دنیای مجازی داده شود.کلاه برداری از اسم این آقا پیداست. مرد حسابی در کجای تاریخ نوشته شده رستم جهانگشا است. جهانگشا تا جاییکه ما می دانیم اسکندر بوده و لقب رستم دستان می باشد.

در ثانی از نوشته این آقا می توان حدس زد که چه کاره است.بنده می گویم علاف.آخر کدام آدم با شخصیتی جلوی سینما به صف می ماند.کدام آدمی 2 ساعت سرپا فیلم می بیند.تازه مطلب این آقا کلی بدآموزی دارد . مثل اینکه دایم از مدرسه فرار می کرده و به سینما می رفته حالا خودتان قضاوت کنید.از اینها گذشته تنها دلخوشی ما در این شهر گاه گاهی قلیان کشیدن بود آنقدر این آقا گفت بالاخره قلیانها را هم جمع کردند اصلا منظور این آقا از اینهمه نوشتن به خاطر قلیان بود و بس حالا خودتان قضاوت کنید.

استاد ابوالفضل بیهقی ثانی