علی دایی: محصول بیماری کمیت

رکورددار گل زنی جهان است. کاپیتان تیم ملی بود. سرمربی تیم ملی است. خوش تیپ، خوش پوش، پولدار و...
کمیت بیماری ماست. بیماری که سالهاست گرفتارش هستیم. همیشه آمارها برایمان جذاب بوده است. گاهی این آمارها چنان نقشی بازی میکنند، که خودمان هم ادعای دور از واقعیت خودمان را قبول میکنیم.
علی دایی محصول چنین تفکری ست. چنین تفکری است که او را سالها به تیم ملی ایران تحمیل میکند. تفکری که تئوریسینهای آن مردانی نه از جنس ورزش هستند.
وقتی "محمدمایلیکهن" در یک برنامه مستقیم تلویزیونی سوالی مطرح میکند و علت تعویض نشدن دایی طی 10 سال بازی در تیم ملی را جویا میشود و جواب درستی دریافت نمیکند؛ شک ما به یقین تبدیل میشود که دستهایی در کار بودهاند تا علی دایی به کمیتی که برای آن مردان دارای اهمیت بوده، برسد. آنها میخواستند در زمینه فوتبال، که همه گیرترین و پر زرقوبرقترین ورزش دنیاست دارای رکوردی باشند. قهرمان جهان که نمی توانستیم بشویم. چند دوره پشت سرهم قهرمان آسیا که نمیتوانستیم بشویم... پس چه رکوردی میماند: بهترین گلزن تاریخ جهان.
و چه کسی بهتر از علی دایی. فردی که تحصیل کرده است، زبان بلد است و ظرفیت بالایی دارد. این نیروی برتر مربیان تیم ملی را مجبور میکند به هیچ وجه دایی را تعویض نکنند، تا به هر نحو ممکن به شمار گلهایش اضافه شود و شهره شود که برترین گلزن تاریخ فوتبال جهان از جمهوری اسلامی ایران است.
بسیاری از بازیکنان هم پست دایی فدای چنین سیاست غیر ورزشی شدند. چون هیچگاه کیفیت برای ما ارزشی نداشته است. چون کمیت بیماری ماست. چون راه حل این بیماری کار سخت و مدیریت درست است...
رستم جهانگشا-تالش





